آنها استفاده مىشود ، و سپس از گوشتشان ، و بعد آثار روانى كه در دلها ميگذارند ، مورد توجه قرار گرفته و سرانجام باربرى آنها . قابل توجه اينكه حتى در عصر و زمان ما كه عصر ماشين و وسائل ماشينى است ، باز در بسيارى موارد تنها بايد از همين چهار پايان استفاده كرد ، و راه ديگرى ندارد . آن گاه به سراغ گروه ديگرى از حيوانات مىرود كه براى سوارى انسان از آنها استفاده مىشود مىفرمايد « خداوند اسبها و استرها و الاغها را آفريد تا شما بر آن سوار شويد ، و هم مايه زينت شما باشد » ( * ( وَالْخَيْلَ وَالْبِغالَ وَالْحَمِيرَ لِتَرْكَبُوها وَزِينَةً ) * ) . بديهى است زينت در اينجا باز يك مساله تشريفاتى نيست و براى كسى كه با محتواى تعليمات قرآن آشنا است اين مطلب روشن است ، بلكه يك نوع زينت است كه اثر آن در زندگى اجتماعى ظاهر مىگردد ، براى پى بردن به اين حقيقت كافى است است منظره و حال كسى كه با پاى پياده يك راه طولانى بيابانى را پيموده ، و خسته و كوفته و ناتوان به مقصد رسيده ، به طورى كه تا مدتى هيچ كارى از او ساخته نيست و نشاطى در او ديده نمىشود ، با منظره كسى مقايسه كنيم كه بر يك مركب را هوار سوار شده زودتر به مقصد رسيده نيروى خود را از دست نداده ، نشاط خود را كاملا حفظ كرده و آماده انجام هدفهاى خود و استفاده از وقت و نيروى خويش است ، آيا اين زينت نيست ؟ در پايان آيه به مساله مهمترى اشاره كرده و افكار را به وسائل نقليه و مركبهاى گوناگونى كه در آينده در اختيار بشر قرار مىگيرد و بهتر و خوبتر از اين حيوانات مىتواند استفاده كند متوجه مىسازد ، و مىگويد « خداوند چيزها ( وسائل نقليه ديگرى ) مىآفريند كه شما نمىدانيد » ( * ( وَيَخْلُقُ ما لا